وبلاگ هواداران نيوشا ضيغمي دختر آفتاب

ايرج قادري صبح يكشنبه در بيمارستان مهراد مغلوب سرطان شد...

Mon, 07 May 2012 20:26:00 GMT

ايرج قادري بازيگر و کارگردان سينما ساعت 4 صبح يکشنبه در بيمارستان مهراد تهران در گذشت. ايرج قادري متولد 1314 تهران، داراي تحصيلات ناتمام در رشته پزشکي و داروسازي است. وي فعاليت سينمايي را سال 1334 با بازي در فيلم «چهار راه حوادث» به کارگرداني مرحوم ساموئل خاچيکيان آغاز کرد.

او سال 1341 شرکت سينمايي «پانوراما» را به همراه موسي افشار تأسيس کرد.
وي در ارديبهشت 1391 به دليل تشديد بيماري سرطان ريه در بيمارستان بستري شد و به دليل همين بيماري سرانجام در نيمه شب يکشنبه 16 ارديبهشت ماه 1391 دار فاني را وداع گفت.
اين كارگردان در سال‌ةاي پس از انقلاب به رغم ممنوعيت فعاليت بيست ساله، فيلم هاي شبکه، پاتو زمين نذار، محاکمه ، آکواريوم ، چشمان سياه، سام و نرگس، شهرت، طوطيا، پنجه در خاک، نابخشوده، مي‌خواهم زنده بمانم، تاراج، برزخي‌ها، دادا را کارگرداني کرد.

پيكر اين سينماگر ايراني به‌سرعت و بدون اطلاع‌رساني رسانه‌ها در فاصله‌ي كم‌تر از ده ساعت از مرگش به بي بي سكينه در كرج منتقل شد و در سكوت و بدون بدرقه‌ي دوستداران سينماي ايران و اين كارگردان و بازيگر قديمي سينماي ايران به خاك سپرده شد. اهالي رسانه و عكاسان و خبرنگاران هم در اين مراسم حضور نداشتند.

بابك صحرايي، ترانه سرا و سردبير ماهنامه هفت نگاه و از نزديكان اين زنده‌ياد، به اعلام کرد كه در تدفين ايرج قادري از اهالي سينماي ايران فقط سعيد مطلبي دوست ديرين و همكار هميشگي قادري، ستار اوركي آهنگساز فيلم و صحرايي در كنار همسر داغ‌دار ايرج قادري سركار خانم كبري اطمينان مقدم (تهمينه) حاضر بودند و ساير افراد اين جمع شانزده نفري را اقوام خيلي نزديك متوفي تشكيل دادند.

خاكسپاري ايرج قادري ساعت 12 ظهر امروز يكشنبه 17 ارديبهشت در بي بي سكينه كرج انجام شد.

23 عكس زيبا و از نيوشا ضيغمي و حامد بهداد در فيلم پرتقال خوني

Tue, 01 May 2012 18:40:00 GMT

ديالوگي عاشقانه از حامد بهداد در فيلم پرتقال خوني: من فکر کردم تو از جنس خودمي حسي و قلب... تو نقش ميزني من عکس ميگيرم. فکر کردم عين هميم ميتونم دوست داشته باشم.

بقيه عکس ها در ادامه مطلب ....

<** ادامه مطلب... **>

چند عكس جديد از نيوشا ضيغمي

Thu, 26 Apr 2012 17:16:00 GMT

نيوشا ضيغمي در پشت صحنه فيلم چارسو ...

نيوشا ضيغمي ،ليندا کياني ، نرگس محمدي ، حامد کميلي و مهدي مقدم ...

ملودرام شيک شهري با چاشني عشق اصيل حامد بهدادي

Tue, 24 Apr 2012 15:47:00 GMT

يادداشت محسن منوچهري بر فيلم "پرتقال خوني" - به بهانه ورود به شبکه نمايش خانگي...

"پرتقال خوني" فيلمي تاحدودي خوش ساخت و داستان گو است و مخاطب را تا انتهاي داستان با يک تعليق نصفه و نيمه با رضايت مال خود نگه ميدارد.

ايده اوليه فيلم نامه فوق العاده است و هوش نويسنده اش را نشان ميدهد اما در برخي از طراحي ها موفق در نيامده به خصوص سکانس اشنايي ادمهاي فيلم با همديگر.

موسيقي متن فيلم هم با سبک روايي فيلم همتراز نيست حالا بماند که سازنده موسيقي از شهير ترين و خوش عقبه ترين هاي حرفه خودش است.

کاري قابل قبول و آبرومند از سيروس الوند که هديه کوچکيست براي سينماي بدنه و تجاري ايران که مخاطبش را بدون جلف بازي و فيلم نامه هاي ابکي مرسوم اين گونه از ژانر، تازه بدون انکه صرفا کمدي باشد و شوخي هاي زننده طراحي کند تا مخاطب جذب کند، با يک درام،فرم و فيلم نامه که قد هيچکدام از اين سه ستون اصلي از همديگر بالا نمي زند و اندازه حرفي که ميزند فرم ارائه ميدهد با وجود برخي اشکالات عيان مانند طراحي ميزانسن ها اما قابل قبول و آبرومند است.

از آنجايي که هيچ فيلمي خالي از ايراد نيست حتي يک فيلم اسکار گرفته من هم ايراداتي از نحوه ايجاد رابطه شخصيت هاي فيلم با همديگر،موسيقي متن و ... به نظرم امد. ضمن اينکه بازي عرب نيا هم چندان مناسب نقش نيست و به غير از اداي ديالوگ هاي سنگين و خشک، هيچ روح و حسي حتي اندک به نقش خودش تزريق نکرده و تنها راه رفته و به صورت يبس ديالوگ گفته، که حقيقتا اينگونه بازي کردن را از فردي که استاندارد هاي بازيگري را در سينما و تلويزيون ايران، با ايفاي نقش پيچيده و دشوار مختار، چند مرحله به بالا کشيد را نداشتيم.

نيوشا ضيغمي هم کمي مرا شوکه کرد. البته او هميشه به جذابيت هاي ظاهري وابسته بوده ولي اينبار در نحوه اداي درست ديالوگ ها تلاش چشمگيري از خودش نشان داده است و در طراحي کردن شناسنامه نقشش موفق ظاهر شده.

البته بماند تعريف من از فيلم در حد ژانر خودش است و به هيچ عنوان قدم به بالاتر نمي گذارد. ژانرش يعني سينماي بدنه و مخاطب عام. به طوري که مبتذليات ضعيفي نظير فوتبالي ها، ملودي،افراطي ها و غيره که تعدادشان هم کم نيست جرات نکنند اصلا ساخته شوند و قد علم کنند و خود را از بخش بدنه و توده مردمي سينماي ايران بدانند.

بقيه در ادمه مطلب....

<** ادامه مطلب... **>

سي نت: داستان پرتقال خوني از نقطه اي اغاز ميشود که اتومبيل دختري به نام ترمه که نيوشا ضيغمي نقشش را ايفا ميکند در اتوباني به علت خرابي توقف ميکند و حالا او منتظر کمکي از يک انسان خير و چشم پاک ميگردد که ماشينش را تعمير کند.

موسيقي ابتدايي فيلم مدام حادثه و پيشامدي را پيش پيش خبر رساني ميکند، اما ما اصولا با يک فيلم حادثه محور طرف نيستيم و فيلم خيلي هم وقايع غافلگير کننده اي ندارد مگر اينکه در اواسط نيمه دوم فيلم، وگرنه اين زنگ خطر ابتدايي کاملا بي کار کرد و بي دليل است.

آهنگ هولناک ابتدايي که حادثه اي را اطلاع ميدهد ولي ترمه دارد مزاحمان جلفي را که اهنگ ابرو کمون چشم عسلي در ضبط ماشين خود گذاشته اند را ديپورت مي کند. به نظر شما اين دو اهنگ و موسيقي متفاوت ان هم به صورت همزمان که روي هم مي ايند در يک اقليم مي گنجند؟

حالا کاري نداريم که نحوه آشنايي ترمه و والا ان هم در وسط خيابان و به علت خرابي اتومبيل ما را ياد فيلم فارسي هاي قبل از انقلاب مي اندازد. حتي سکانس رو در رويي اوليه سياوش و ترمه در نمايشگاه هم کمي غير قابل باور و دم دستي و طراحي نشده به نظر مي آيد.

ترمه به نظر عاشق جذبه، هوش و جنتلمن بودن والا شده است ولي وقتي مي فهميم که او حاضر ميشود براي تولد والا که ثروت مند و کارخانه دار است ساعتي شش و نيم ميليون توماني کادو بخرد ناخوداگاه اين شبهه در ذهنمان به وجود مي ايد که او ايا حاضر مي بود براي يک عاشق پايين شهري اس و پاس هم يک همچين هديه اي گران قيمت و پر زرق و برق هديه بگيرد؟

اين دقيقا بر خلاف ادعاي اوست که وقتي ديگران عشق او به والا را به خاطر دک و پز و ثروت بالاي او مي دانستند او را ناراحت مي کرد و ميگفت انقدر پول والا را به رخش نکشند و حتي ساعت شش ميليوني را نشانه اي از عشق، دوست داشتن و همدلي بر ميشمرد. اما او ايا حاضر بود براي سياوش با بازي حامد بهداد هم کادويي شش ميليون توماني هديه بگيرد؟

مادر ترمه اعتقاد دارد که والا از آقايي و والايي فقط اسم شناس نامه ايش را يدک مي کشد و دليل منطقي را اين مي آورد که او همسر سابقي داشته و شايد با همسرش رفتار نامناسبي مي کرده و مدام عاشق اين شخص و آن شخص ميشده و عشق و زن برايش مثل يک بازي سرگرم کننده و تفريح مي ماند.

همان خيالي که هميشه ما آدمهاي عامي از ثروت مندهاي دور و برمان داشتيم و در تصورمان آنها را خوش گذران مي پنداشتيم. اما والا به غايت يک همچين آدمي نيست. او طبق تعريف ترمه ادمي موفق، مهربان و خوشتيپ است. به نظر شما طبق اين تعريف هر دختري نميتواند چشم بسته و با خيال راحت به ان شخص دل ببندد؟

والا تازه مدام با نصيحت هاي سنگين و پدرانه اش، بچگي و احساسي بودن زياد ترمه را به او مي فهماند و به هر دري ميزند که او را از علاقه و دل بستن به خود منصرف کند. در نظر داشته باشيم آن هم مردي که زن سابقي داشته و حالا تنهاست و ترمه حتي نگاهي هم به گذشته والا نمي اندازد و برايش مهم نيست که او زنش را طلاق داده يا نه. واقعا اين دليلي جز اين دارد که والا ثروت مند و در عين حال خوش قيافه است و ترمه جوان و آرزومند، ديگر اشکالاتش را نمي بيند؟ اگر سياوش هم زن سابقي داشت و با دست تنگ دلباخته ترمه ميشد، ترمه به راحتي او را مي پذيرفت؟؟

ترمه تازه در شرايطي سياوش را پذيرفته که نقشه کشيده شده توسط والا براي او مشخص شده و حالا احساس حقارتي از ته وجود نسبت به حرکت والا در درون خود احساس مي کند و به اين ترتيب خواسته يا نا خواسته به سمت سياوش کشيده ميشد.

بديهي است دختري با مشخصات ظاهري و رفتاري ترمه کم گرفتار اين قبيل عشق و عاشقي ها نشده و رفتار سياوش خيلي هم برايش ناشناخته و جديد نيست که دست و پايش را گم کند.او درواقع از تحقير شدن، به سمت سياوش رجوع ميکند.حالا که ديگر از دبدبه و کبکبه،پول،ماشين گران قيمت و... خبري نيست پس جواب تحقير شدن را بايست داد.

بماند که تا قبل از اينکه والا رابطه اش با سياوش را فاش کند ترمه به شکلي جواب رد به ازدواج با والا داده بود، ولي اينبار دليل نه دوست نداشتن والا و يا علاقه زياد ترمه به سياوش، بلکه دختر کوچک والا بود که بايد با انها زندگي ميکرد.دليل هاي ديگر اينکه والا با ترمه مانند بچه اي احساساتي رفتار ميکرد و مدام او را مانند مردي خودساخته و دلسوز نصيحت ميکرد و ترمه جوان و بازيگوش از اين نصيحت هاي پدرانه و فکورانه متنفر بود.درواقع ترمه و والا مانند اب و اتش بودند البته به معناي نساختن و کنار نيامدن با يک ديگر که دنيا هايشان با همديگر تفاوت داشت.
اما دنياي ترمه و سياوش و مشکلات قديم و جديدشان با هم ديگر تراز بود.

بازي حامد بهداد در نقش آدمي اجير شده و خوش مشرب که در اوسط طراحي نقشه، عاشق دختر مورد علاقه خود ميشود بسيار جالب و دلنشين بود. انتقال يک عشق اصيل و ناب ايراني و نه تخيلي و دست ساز کارگردان.
او به شکلي احساساتش را بي شيله پيله و کاملا صادقانه به ترمه ابراز ميکرد که وقتي او چک را براي انجام مسوليتش از والا دريافت کرد من در عين ناراحتي و بغض ذره اي به عشق و صداقت گفتارش شک نکردم. بهداد با لحني آرام و کنترل شده و با عشقي صادقانه تو دهني به عشق هاي توخالي، پوشالي و مصنوئي فيلم هاي تين ايجري زد و من را براي لحظاتي غرق در احساساتي ناب و اصيل کرد.يک عشق اصل نه بدلي.به اميد انکه بهداد را دوباره انقدر ارام و کنترل شده ببينم، نقش هايي که خودش قبولش نداشته.او هر وقت خودش را قبول نداشته بهتر نقش آفريني کرده. درواقع عشق هايي که با خشم انتقالش نداده. خشمي که همچنان خودش پايبند به اوست.

"پرتقال خوني" فيلمي تاحدودي خوش ساخت و داستان گو است و مخاطب را تا انتهاي داستان با يک تعليق نصفه و نيمه با رضايت مال خود نگه ميدارد.

ايده اوليه فيلم نامه فوق العاده است و هوش نويسنده اش را نشان ميدهد اما در برخي از طراحي ها موفق در نيامده به خصوص سکانس اشنايي ادمهاي فيلم با همديگر.

موسيقي متن فيلم هم با سبک روايي فيلم همتراز نيست حالا بماند که سازنده موسيقي از شهير ترين و خوش عقبه ترين هاي حرفه خودش است.

کاري قابل قبول و آبرومند از سيروس الوند که هديه کوچکيست براي سينماي بدنه و تجاري ايران که مخاطبش را بدون جلف بازي و فيلم نامه هاي ابکي مرسوم اين گونه از ژانر، تازه بدون انکه صرفا کمدي باشد و شوخي هاي زننده طراحي کند تا مخاطب جذب کند، با يک درام،فرم و فيلم نامه که قد هيچکدام از اين سه ستون اصلي از همديگر بالا نمي زند و اندازه حرفي که ميزند فرم ارائه ميدهد با وجود برخي اشکالات عيان مانند طراحي ميزانسن ها اما قابل قبول و آبرومند است.

از آنجايي که هيچ فيلمي خالي از ايراد نيست حتي يک فيلم اسکار گرفته من هم ايراداتي از نحوه ايجاد رابطه شخصيت هاي فيلم با همديگر،موسيقي متن و ... به نظرم امد. ضمن اينکه بازي عرب نيا هم چندان مناسب نقش نيست و به غير از اداي ديالوگ هاي سنگين و خشک، هيچ روح و حسي حتي اندک به نقش خودش تزريق نکرده و تنها راه رفته و به صورت يبس ديالوگ گفته، که حقيقتا اينگونه بازي کردن را از فردي که استاندارد هاي بازيگري را در سينما و تلويزيون ايران، با ايفاي نقش پيچيده و دشوار مختار، چند مرحله به بالا کشيد را نداشتيم.

نيوشا ضيغمي هم کمي مرا شوکه کرد. البته او هميشه به جذابيت هاي ظاهري وابسته بوده ولي اينبار در نحوه اداي درست ديالوگ ها تلاش چشمگيري از خودش نشان داده است و در طراحي کردن شناسنامه نقشش موفق ظاهر شده.

البته بماند تعريف من از فيلم در حد ژانر خودش است و به هيچ عنوان قدم به بالاتر نمي گذارد. ژانرش يعني سينماي بدنه و مخاطب عام. به طوري که مبتذليات ضعيفي نظير فوتبالي ها، ملودي،افراطي ها و غيره که تعدادشان هم کم نيست جرات نکنند اصلا ساخته شوند و قد علم کنند و خود را از بخش بدنه و توده مردمي سينماي ايران بدانند.